Generaties aan het woord - Part 1

by Stef ten Haaf

Onze mooie judovereniging bestaat in 2023 alweer 50 jaar. In deze 50 jaar zijn veel mensen van jong en oud lid geweest. Zelfs hele families hebben door de jaren op de mat gestaan. Vorig jaar hebben we leuke artikelen geschreven, waar ouders aan het woord kwamen. Dit jaar gaan we eens kijken naar de judo ervaring van verschillende families door de jaren heen. 

In deze eerste editie hebben we Ans, Hilde en Nele een paar vragen gesteld. Deze judofamilie behoort al jarenlang tot het kloppende hart van onze vereniging. Ans is jarenlang judoka geweest en bestuurslid van onze vereniging. Ze heeft drie kinderen. Karin, Hilde en Jo. Alle drie zijn ze judoka's geweest bij Kenshiro Abbé. Alle drie hebben ze een zwarte band judo. Hilde heeft samen met haar man Ron twee dochter die beide judo hebben gedaan of nog steeds doen. Hun dochter Nele staat momenteel nog wekelijks bij ons op de mat. 
 
Waarom heb je voor judo gekozen? 
 
Nele:
Ik was nog heel klein, dus mijn moeder heeft dat voor mij gekozen. Mijn grote zus Joes zat al op de judo toen.
 
Hilde:
Mijn broertje Jo zat al een tijdje op judo. Hij was enthousiast en mijn zus en ik zochten toen nog een leuke sport. En toen wilden mijn zus en ik dat ook wel eens proberen.
 
Ans:
Onze 3 kids hadden veel plezier op judo. Thuis natuurlijk oefenen en dan mama gek maken: "Kom meedoen!". Zo ben ik op de judomat terecht gekomen. En later in het bestuur.
 
Wat heeft judo voor je betekend?
 
Nele:
Ik kan me goed verdedigen en ik voel me fit. Ik heb ook veel vriendjes en vriendinnetjes gemaakt. Zoals Brenna en Lars en Cas en nog veel meer!
 
Hilde:
Lekker bewegen, maar ook zelfverzekerdheid. Je moet er stáán om te judoën, je voelt je krachtig. Als je als meisje op de judo zit en dat vertelt tegen anderen, doen ze al een stapje achteruit of knikken goedkeurend. 
 
Ans:
Samen met je kids stoeien geeft toch een bijzondere band. Ook met andere kinderen en bestuursleden heb ik veel plezier beleefd en vriendschappen gesloten.
 
Jullie zijn al generaties lang bij Kenshiro Abbé en blijven de club trouw. Waar komt deze clubliefde vandaan?
 
Nele:
Ik ben heel blij met de club. Geen idee waarom, ik vind het gewoon fijn!
 
Hilde:
Als kind ben je daar niet zo bewust mee bezig. Mijn moeder raakte zo enthousiast van de sport dat ze zelf is gaan judoën en toen ook in het bestuur is gegaan. Ze heeft dat jarenlang gedaan. Hierdoor waren we als gezin niet alleen op zaterdagochtend en dinsdagavond met judo bezig, maar ook op andere dagen van de week. Als je wat ouder wordt voel je bewuster de verbondenheid met een club. Je merkt dat je trots gaat vertellen over de club. Ik denk dat dit komt omdat je samen dingen meemaakt, herinneringen deelt. Daarnaast brengt een trainer en club jou naar prestaties die je alleen niet ontwikkelen zou. Fysiek en mentaal. In randori was ik niet de beste, eerst heel verlegen. Later word je wat harder, nog steeds niet de beste, maar wel sterker. Mede namens de judo heb ik een growth-mindset ontwikkeld en pak ik nieuwe, enge dingen met twee handen beet. En als je voelt dat een judoclub je daaraan bijgedragen heeft, dan voel je verbondenheid en kun je niet anders dan trouw zijn. Nu, als ouder, bekijk ik alles van een afstand. De club stimuleert, in normale tijden, enorm de betrokkenheid van ouders. Altijd zitten er ouders langs te mat te genieten van hun sportende kroost. Er wordt heel wat afgelachen, het is gezellig! En een praatje met de trainer of een bestuurslid is zo gemaakt. Alle drempels zijn laag!
 
Wat ik nu nog het meest bijzondere vind, is dat de club alles in deze gekke Corona-tijd uit de kast haalt om de verbondenheid vast te houden. Zoals het bandenexamen, waarbij de trainer en de club alle kinderen echt zíen. En dan kun je, zonder een examen, toch verantwoord de kinderen belonen voor de gedane arbeid en vooruitgang!
 
Ans:
Door als gezin samen met iets bezig te zijn. Als je zelf iets leuk vindt, wil je dit ook doorgeven aan de volgende generatie.

Noem eens een mooi judo moment.
 
Nele:
Toen ik er voor het eerst op zat vond ik het spannend. Ik heb nu al bijna de groene band en daar ben ik heel trots op!
 
Hilde:
Noem eens een mooi judomoment.. één? Mijn mooie judomomenten zijn er velen:
Samen met mijn moeder, zusje en broertje trainen is er een. En later moeder-dochter judo!
Nadat ik 2de op de Limburgse kampioenschappen was geworden mocht ik met het NK meedoen. (Op de Limburgse waren maar 2 deelnemers in mijn gewichtsklasse, maar ssst, niemand zeggen). Sowieso het meedoen met wedstrijden en de sfeer die altijd in een hal hing.
Het behalen van mijn 1e dan, maar ook uke zijn van mijn broer/zus tijdens hun examen. We hebben als club weleens demonstraties gedaan, waarbij ik met onze toenmalige trainster kata liet zien. Zij gooide en ik viel. De blauwe zijkant van mijn linkerbeen vond ik eigenlijk alleen maar stoer!
 
Ans:
Er zijn verscheidene mooie momenten. Zeker als iemand, wie dan ook, een mooie ippon scoort tijdens een wedstrijd!
 
Zijn er mindere momenten geweest op de judomat?
 
Nele:
Nee.
 
Hilde:
Alleen steeds die matten leggen en opruimen... en op gewicht blijven voor wedstrijden. 
 
Ans:
We hebben ooit een slechte trainer meegemaakt. Hij heeft dan ook niet lang lesgegeven bij Kenshiro.

Wat kunnen jullie andere ouders/kinderen aanraden?
 
Nele:
Mijn vriendje van school zit nu ook op de judo, omdat ik zo enthousiast ben. Dat vind ik super leuk! Judo is goed voor verdediging en het is heel leuk!
 
Hilde:
Judo moet je proberen en eens een tijdje volhouden. Ervaar wat judo is en of het bij je past. Voor onze oudste dochter was het niet meer passend, de jongste daarentegen is still going strong!

Ans:
Blijf betrokken bij je kids en de club. Ga meedoen of verdiep je een beetje in het judo.
 
Iedere keer als er bij ons op de club iets te doen is, zien we deze judofamilie langs de kant zitten (of meedoen). Na al die jaren nog steeds verbonden. Sinds een paar weken traint ook de zoon van Jo op zaterdagochtend. Ook hier weer de start van een nieuwe generatie. Uiteraard blijven we als club proberen om pappa en mamma op de mat te krijgen. In de volgende generaties aan het woord komt de familie ten Haaf aan het woord. Als er meer mensen zijn, die het leuk vinden om hun judoverhalen te delen. Laat het ons weten.