Generaties aan het woord - Part 2

Deze generaties aan het woord, de familie ten Haaf. Net zoals bij Ans, Hilde en Nele, drie verschillende generaties die bij Kenshiro Abbé op de mat (hebben ge)staan.

Peter is jarenlang actief geweest in het bestuur en helpt nog iedere activiteit mee. Ook heeft hij jaren op de mat gestaan. Peter heeft twee kinderen (Ellen en Stef) die ook beide op de (wedstrijd)mat hebben gestaan en nog staan. Stef is al bijna 30 jaar bij Kenshiro Abbé op de mat terug te vinden. Is nu trainer op zaterdag en al dik 13 jaar lid van het bestuur. Lieke, Mason en Nina zijn vanaf de geboorte al op de mat bij onze vereniging te vinden. Ze kregen het met de paplepel ingegoten.
 
Waarom heb je voor judo gekozen? 

Peter:
De Japanse sporten hebben mij altijd geboeid. In de legertijd heb ik veel Aikido beoefend. Na deze legertijd druk met werk en...... kinderen. Maar sporten was voor mij belangrijk ook als marathonloper in het leger bleef ik op een laag niveau trainen na deze tijd. Stef ging met een vriend naar de judo als 8 jarige en ik werd er meteen door gegrepen. Het zit in het bloed.

Stef:
Ik ging mee met een vriendje en ik vond het toen ontzettend gaaf. Al vrij snel ging ik wedstrijden doen. Ik judo nu al bijna 30 jaar. Ik zou niet anders willen. Het was voor mij nooit een echte keuze. Ik ben er als het ware ingerold. Maar na leuke momenten, heftige momenten, blessures enz is het voor mij momenteel wel een hele bewuste keuze waar ik veel tijd aan wil besteden.

Lieke, Mason, Nina:
Lieke, omdat ik het leuk vind. Mason: weet ik niet, ik ga met jou mee. Nina: Omdat ik het leuk vind om te stoeien.

Wat heeft judo voor je betekend?
Peter:
Veel! Het ervaren van liefde voor de judosport en de club als een grote familie deed ons kiezen voor Kenshiro Abbé. Dat is heden ten dage nog altijd ondanks dat ik niet echt actief meer ben.

Stef:
Judo heeft mij gevormd. Er is veel in het dagelijkse leven wat mij aan judo laat denken. Als je op de judomat op je rug wordt gegooid, sta je op, je leert ervan en gaat door. Ik denk dat ik zo alles benader. Als iets in werk of prive niet lukt, dan leer je ervan, je incasseert en je gaat door. En ja in de tussentijd af en toe genieten is dan ook belangrijk.

Lieke, Mason, Nina:
We leren rollen, en gooien en dat is leuk, en we worden er sterk van.

Jullie zijn al generaties lang bij Kenshiro Abbé en blijven de clubtrouw. Waar komt deze clubliefde vandaan?

Peter:
Je wil helpen waar je kan. We hadden al vanuit onze eerste vereniging een samenwerking met Kenshiro Abbé, toen we de overstap maakte wilde ik bijdragen. Het is gewoon een hele mooie club met in mijn ogen de juiste idealen.

Stef:
Ik wilde gewoon judo doen vroeger en dat kon bij Kenshiro Abbé. Naar mate ik ouder werd en het bestuur in ging is er wel echt clubliefde ontstaan. Ik zie de vereniging echt als een van mijn kindjes. Ik denk dat het opvoeding is. Als je ergens voor gaat en het brengt je veel, dan is het een kleine moeite om wat terug te doen. Het zorgt ervoor dat zoveel kinderen en volwassenen kunnen genieten van de sport. Ik reis al jaren vanuit Brabant terug naar Elsloo voor de judo. Mensen verklaren me voor gek. Dat mag, Kenshiro is gewoon mn club!

Lieke, Mason, Nina:
………….(3,5,6 jaar, op deze vraag bleef het stil :)
)

Noem eens een mooi judo moment.

Peter:
Mooiste Judo moment is met je eigen kinderen, maar ook je kleinkinderen op de tatami (judomat) te zien. Dat is een groot geschenk. Er zijn talloze andere momenten met wedstrijden, Sinterklaas en met de hele club in het bos van Elsloo een speurtocht met BBQ.

Stef:
Boh dat zijn er veel. Hard trainen, wedstrijden winnen, mijn eerste keer dat ik zelfstandig les mocht geven, het halen van mijn zwarte band, Bas zijn zwarte band zien halen, vriendschappen die al dik 20 jaar bestaan door de judo, leuke uitjes, leraar worden enz. We doen dit al zo ontzettend lang. Wellicht is het mooiste moment nog het wekelijks mijn eigen jeugd aan de gang zien. Dat maakt me trots.

Lieke, Mason, Nina:
Lieke:, judoworpen en dan vooral die met de spierbal. Nina vindt rennen en de polsen losdraaien wel leuk. Mason vindt boompje kappen (o-soto-gari) leuk.

Zijn er mindere momenten geweest op de judomat? Of bij de club?

Peter:
Minder moment is dat ik ziek werd en daarna echt moest knokken om de conditie terug te krijgen. Helaas ben ik er moeten stoppen. Daar zat wel een mooi moment aan vast. Dat was dat ik na de eerste training een applaus mocht ontvangen van ieder, en later voor mijn pennngmeesterschap en bestuurslid nog erelid werd. ( dat laatste was voor mij overbodig maar achteraf wel mooi).

Stef:
Ja helaas wel. We willen als club een familie zijn. Dat zorgt ervoor dat je mooie momenten samen meemaakt, maar ook de mindere tijden. Helaas hebben we op al die jaren al veel meegemaakt met zijn allen. We hebben mensen verloren, waar we nog geregeld aan terug denken. Het mooie met dit alles is dan wel dat ieder minder moment wat we samen hebben meegemaakt, wel voor mij weer de bevestiging liet zien hoe hecht we allemaal zijn.

Lieke, Mason, Nina:
We vinden niks stom. Nina: Hinkelen is soms moeilijk.

Wat kunnen jullie andere ouders / kinderen aanraden?

Peter:
Ouders ik heb een aanrader die de moeite waard is: Laat je kind sporten dat is belangrijk, Judo of welke sport dan ook. Maar kiest u voor judo dan zal uw kind daar alleen profijt van hebben. Qua motoriek, respect en zelfvertrouwen. Wat later uiteraard in de ontwikkeling met onderwijs en sociale omgeving ten goede komt.

Stef:
Voor ouders zou ik zeggen, doe eens mee. Niet persé om lid te worden (mag wel). Maar gewoon eens te ervaren wat jullie kinderen doen. Want het is super knap wat ze al kunnen. Voor kinderen raad ik aan om te blijven sporten. Het maakt je fit en gezond, stilzitten kan nog lang genoeg.

Lieke, Mason, Nina:
……………….. (wederom een stilte bij deze vraag :)
)