Ouders aan het woord part 2

by Stef ten Haaf

Na een succesvol eerste verhaal van de mamma van Lars, waar we veel leuke reacties op kregen, geven we deze keer het woord aan de mamma van Colin. 

In het voorjaar van 2016 kwamen we terecht bij Judovereniging Kenshiro Abbé in Elsloo. Op zoek naar een nieuwe uitdaging na de zwemlessen zijn we bij verschillende sporten gaan kijken. Het was het allemaal net niet: voetbal, tennis, karate. Maar misschien is judo iets voor Colin? Ik had een sterk vermoeden van wel.

Wie zijn wij?
Mijn naam is Stephanie Duckers-Gorissen, getrouwd met Marco en moeder van 2 jongens: Colin en Neil Duckers. Sporten vinden we als gezin belangrijk. We stimuleren de jongens om minimaal 1 sport uit te oefenen en voldoende te bewegen. Zelf sporten we ook regelmatig om gezond te blijven en te kunnen ontspannen na een lange werkdag.

Judoka
Colin (inmiddels 11 jaar, maar bij start judo 6 jaar) was als kleuter een rustig en verlegen kind, maar ook wel ondernemend mits hij zich veilig voelde. Bij nieuwe situaties en spannende dingen verstopte hij zich achter mama’s benen. Bij de eerste judo-proefles was dit niet anders. Hij wilde het judopak niet aan en hij ging toch echt die mat niet op… Uiteindelijk heeft hij wel de judojas aan gedaan en heb ik hem letterlijk van arm tot arm overhandigd aan Sjef Stevens, de hoofdtrainer bij de club. Het kostte enige moeite, maar Colin ging op ontdekking op de judomat! Direct na de proefles rende hij naar me toe en zei: ‘mama, wanneer mag ik weer naar de judo?’ Hij was enthousiast en de knop was om!

Waarom judo?
We zijn nu 4 jaar verder en Colin heeft zich met hulp van alle trainers en andere judoka’s goed ontwikkeld. Inmiddels knoopt hij iedere training (2x per week training en 1x wedstrijdtraining) trots de blauwe band met bruine slip om. Hij is vrij snel gaan meedoen met wedstrijden en vond ook dit geweldig! Hij doet het allemaal met veel plezier. Judo is echt zijn sport en de zwarte band is dan ook zijn droom. Daarnaast is Colin door judo absoluut gegroeid op het gebied van zelfvertrouwen, zelfstandigheid, doorzettingsvermogen, omgaan met teleurstellingen en tegenslagen en het respecteren en oog hebben voor anderen. We hebben hem zien groeien van een verlegen jongetje met een onzekere houding, naar een judoka die er duidelijk staat en zelfvertrouwen en kracht uitstraalt.

Gedurende een korte periode (rond de leeftijd van 8 jaar) had Colin ineens iets moeite met het trainen. Het lukte niet zoals hij wilde en als de trainer hem dan bijstuurde, vond hij dat moeilijk. Ook toen konden we terecht bij de hoofdtrainer en werd besproken hoe we hem samen de motivatie en het plezier konden terug geven. En dat is gelukt! Hij mocht zelfs Judoka van het Jaar worden in 2019 en daar is hij heel trots op!

Familievereniging.
Zijn broertje Neil (nu 9 jaar) heeft 1 jaar op de mat gestaan. Uiteindelijk kwamen we erachter dat judo niet zo goed bij Neil paste. Hij is toen gestopt en hij heeft zijn plezier in de atletiek gevonden.

Twee kinderen bij de judo betekent dat we als ouders veel in de oefenzaal en bij wedstrijden te vinden waren. De vereniging voelt letterlijk als 1 grote familie: betrokken, gezelligheid, eerlijke en open communicatie onderling. Niet alleen bij de trainingen en wedstrijden, maar ook bij de activiteiten die georganiseerd worden. Als er iets is, kun je dit melden bij de club en wordt er naar een oplossing gezocht. Tijdens deze bijzondere tijd met alle aangescherpte maatregelen i.v.m. het coronavirus, wordt er telkens contact gehouden met de ouders en leden en gezocht naar creatieve oplossingen. Inbreng van ouders en leden is dan ook altijd welkom.

Ik hoop dat we over een tijdje weer gezamenlijke activiteiten mogen organiseren. Zoals bijvoorbeeld een speurtocht, judokamp, wafelverkoop, familiedag en deelnemen aan de Mini-Mars met leden en ouders. Kortom, we zijn blij dat we destijds de stap op de judomat hebben gezet bij deze leuke vereniging (aanrader dus!) en zijn benieuwd wat de toekomst nog in petto heeft! Kom jij ook eens proberen? Je bent welkom!

Groetjes,
Stephanie Duckers