Beste judoka’s, ouders en vrienden van J.V. Kenshiro Abbé,

Vandaag is het alweer vijf jaar geleden dat ik trainer werd van onze mooie club. Eigenlijk begon die reis al veel eerder. Vanaf mijn veertiende stond ik namelijk al regelmatig als hulp- en vervangend trainer op de mat. Toch veranderde alles in een rumoerige periode, waarin we afscheid moesten nemen van onze toenmalige trainer. Ik nam tijdelijk de trainingen op dinsdag en zaterdag over, waarna vanaf het nieuwe jaar de zaterdagtrainingen volledig onder mijn verantwoordelijkheid vielen. Bas nam vanaf dat moment de dinsdagtrainingen voor zijn rekening.

Als ik terugdenk aan waar het allemaal begon, kom ik uit bij een jongetje van zes jaar oud dat voor het eerst een judopak aantrok. Ik begon bij een judovereniging in Geleen, die veel samenwerkte met de club uit Elsloo. Regelmatig stonden we samen op de mat. Na enkele jaren maakte ik de overstap naar Kenshiro Abbé. Vanaf de eerste training voelde het als thuiskomen. Er werd hard gewerkt, serieus getraind, maar er hing ook altijd een fijne sfeer.

Mijn vader ging het bestuur in en niet veel later werd ik zelf hulptrainer. Wanneer de leraar uitviel, mocht ik lessen overnemen. Dat groeide langzaam verder. Uiteindelijk trad ik toe tot het bestuur als secretaris en later heb ik zelfs tien jaar lang voorzitter mogen zijn. In al die jaren hebben we als club ontzettend veel meegemaakt: mooie periodes, moeilijke momenten en alles daartussenin. Maar één ding bleef altijd hetzelfde: we deden het samen.

Terwijl ik dit schrijf, merk ik dat mijn gedachten steeds teruggaan naar de judoka’s die ik heb mogen trainen, begeleiden en ondersteunen in hun ontwikkeling. Misschien nog wel meer dan naar mijn eigen momenten als wedstrijdjudoka. Begrijp me niet verkeerd: zelf op de mat staan en judoën vind ik nog altijd fantastisch. Maar lesgeven… dat is echt mijn passie geworden. Het geeft me een glimlach op mijn gezicht en soms (oke heel vaak) zelfs een brok in mijn keel.

De afgelopen jaren hebben we hard gewerkt aan een club waarin iedereen zich thuis kan voelen. Een vereniging die voelt als één grote familie. Een plek waar we klaarstaan voor elkaar, waar iedere judoka welkom is en zichzelf mag zijn. Of je nu traint voor wedstrijden, kata beoefent of gewoon lekker wilt sporten: er moet voor iedereen ruimte zijn.

Wat ons daarbij bindt, is onze liefde voor goed technisch judo. Geen geslinger, geen puur krachtjudo, maar judo zoals het bedoeld is. Techniek, controle, respect en ontwikkeling staan centraal, in welke discipline dan ook.

Ik hoop oprecht dat we samen nog heel veel mooie momenten mogen beleven binnen onze gedeelde passie. Maar ik hoop ook dat ik er voor jullie mag zijn op de momenten dat het even minder gaat. Want juist dan laten we zien wat voor club we zijn. Ook dat doen we samen.

Via dit bericht wil ik iedereen bedanken voor het vertrouwen dat jullie mij de afgelopen jaren hebben gegeven. Dankjewel dat ik jullie trainer mag zijn, jullie coach, soms een luisterend oor en iemand die naast jullie op de mat mag staan.

Mijn wens is dat wanneer we over vijf jaar opnieuw terugkijken, we nog steeds die hechte vereniging zijn die vasthoudt aan haar kernwaarden. Een club die succes niet alleen meet in medailles, maar vooral in de groei die ieder individu doormaakt en waarin we ons daar samen verantwoordelijk voor voelen.

Dankjewel allemaal. Ik ben ontzettend trots dat ik mezelf trainer en coach van deze prachtige club mag noemen.